Gedachtes

Afgelopen week ga ik een stukje fietsen met onze dochter van 4. We staan te wachten tot we kunnen oversteken en een auto passeert ons. In een flits denk  ik - mijn vader! - ik zie de persoon langs hem zitten en herken haar, dus ja, het was mijn vader.
Ik weet niet of hij mij herkend heeft.

We steken over en een aantal meter verderop zeg ik tegen mijn dochter: ’dat was mijn papa, die net voorbij kwam in die auto’.
Ze denkt even na en vraagt of mijn papa mij nog zou herkennen…
Vier jaar, wat een veelzeggende vraag is dit.. Ik weet niet goed hoe ik moet reageren. Zij heeft de man nog nooit in levende lijve gezien, net zo min als onze oudste dochter dat heeft.

De dag erna blijkt dat mijn moeder via de tam-tam een onheilsbericht over mijn zus heeft gehoord. Ze is vervolgens in de mobiele telefoon van mijn zwager geklommen om op honende toon te verifiëren of die roddel op waarheid rust. Ze kan haar lach bijna niet onderdrukken en vertelt zijdelings nog even wat wederwaardigheden die ons niet interesseren. Ze kan hem niet eens luchten of zien, maar nu weet ze hem wel te vinden.

Ik ben geschokt, mijn zus reageert laconiek.
Hoe kun je als moeder, wanneer je hoort dat het niet lekker met een van je kinderen loopt, niet de telefoon ter hand nemen om aan háár te vragen of het klopt dat het niet goed gaat, maar op honende toon alsof het enorm leuk is, dat via een ander proberen te achterhalen?

Ik heb een enorme huilbui en ben de rest van de dag chagrijnig. Dit is opnieuw een bevestiging dat ze niet voor ons zal opdraven op het moment dat het slecht met ons gaat. Hooguit zal ze zorgen dat ze via-via op de hoogte blijft van ons wel en wee, en vooral wee.
Dan kan ze lekker met iedereen roddelen over dit wee.
En dat noemt zich een moeder. Duh..

Mijmeringen

Februari 2006

Oktober 2006

De verbroken band

Over het verbroken oudercontact.

Na een superleuke dag met de meiden en mijn zus, zat er vandaag een DVD bij de post. Het handschrift herkende ik al snel: mijn vader. In de gewone DVD speler deed ie het niet, dus vlug in mijn laptop gestopt.

Op de DVD staan al onze jeugdfilmpjes, ik en mijn zus en onze ouders, in de speeltuin, op vakantie, thuis met Sinterklaas, met mijn beide opa's en oma's, met mijn overgrootouders, mijn communie etc. Heel vertederend en geweldig voor mezelf én onze kinderen natuurlijk…
In het begin loopt er tekst door de film:

Heel lang geleden waren er eens twee leuke meisjes, die ondertussen wel wat ouder zijn geworden.. Hierbij toch een leuke film van jullie als kinderen en voor mijzelf een film met herinneringen (je zou bijna ontroerd zijn, hier ging ik dus ook twijfelen)

vlak voor het einde van de film komt de volgende tekst:

Ik hoop dat jullie blij zijn met deze film over jullie jonge jaren Zo herinner ik jullie, twee spontane kinderen, maar met het ouder worden is er wel veel veranderd.
Jullie hoeven met mij geen contact meer op te nemen,
er is mij genoeg aangedaan.
Toch hoop ik, dat het met jullie kinderen beter gaat, en dat ze later, wanneer ze zelf kinderen hebben, wel eens naar opa en oma gaan. Jullie twee zullen wel nooit begrijpen wat jullie anderen aandoen.

De film (bijna 40 m.) eindigt met oude beelden van mijn vader fietsend door een groen knollenveld, op een oma-fiets, blij zwaaiend, daaaag! Het zijn beelden van een vakantie op de Veluwe. Op de film stond natuurlijk niet de scčne die zich een dag eerder of later voltrok op het erf van de vakantieboerderij. Op de film ziet alles er vredig en vrolijk uit.

Ik ben blij dat ik de leuke beelden uit mijn jeugd weer terug heb….